Aktualności

„To bardzo skuteczna metoda i spodziewamy się, że zmniejszy Pana ból” — jedno krótka wypowiedź padająca tuż przed zabiegiem potrafi diametralnie zmienić jego przebieg. Czy słowa kierowane do pacjenta mogą mieć większe znaczenie niż sama precyzja wykonania techniki manualnej lub zabiegu inwazyjnego?

„Zrobiłem elektrolizę, a pacjentowi po trzech dniach ból narósł” — to scenariusz, który u niejednego fizjoterapeuty wywołuje niepokój i poczucie terapeutycznej porażki. Tymczasem przejściowy wzrost dolegliwości jest całkowicie naturalną, fizjologiczną odpowiedzią organizmu

Przez lata w środowisku fizjoterapeutycznym toczyła się zażarta dyskusja: czy zabiegi inwazyjne wykorzystujące prąd galwaniczny wywołują stan zapalny, czy też go wyciszają? Jedni badacze wskazywali na wzrost cytokin prozapalnych, inni publikowali dowody na ich spadek. Podobnie sporną kwestią było to, czy zabieg stymuluje namnażanie komórek, czy prowadzi do ich kontrolowanego niszczenia.

„Operować czy jeszcze poczekać?” — to jedno z najczęstszych pytań, z jakimi pacjenci zgłaszają się do gabinetów fizjoterapeutycznych. Przez lata standardowa odpowiedź brzmiała: „spróbujmy rehabilitacji zachowawczej, a jeśli nie przyniesie efektu – skierujemy na chirurgiczne uwolnienie kanału nadgarstka”.

Piłkarz, który z niewyjaśnionych przyczyn traci cenne milimetry w wyskoku pod koniec wymagającego sezonu. Zawodnik, który zgłasza, że jego przysiad zauważalnie zwalnia, choć standardowe testy siłowe nie wykazują nieprawidłowości. Trener przygotowania motorycznego, który szuka skuteczniejszego bodźca niż tylko kolejna seria ćwiczeń na siłowni.

Pacjentka po endoprotezoplastyce biodra zgłaszająca piekące drętwienie na bocznej powierzchni uda. Sportowiec, który narzeka na „osłabienie” przywodzicieli, chociaż klasyczne testy siły mięśniowej nie wykazują deficytów. Pacjent z uporczywym bólem po operacji kolana, mimo prawidłowo gojącej się blizny. Brzmi znajomo?

Pacjentka po cięciu cesarskim ze stałym, piekącym bólem blizny. Sportowiec z przewlekłym bólem pachwiny, u którego rezonans nie wykazuje żadnego uszkodzenia strukturalnego. Pacjent po operacji przepukliny, u którego dolegliwości nie mijają miesiącami mimo intensywnej rehabilitacji.

Przez lata w świecie fizjoterapii krążyło bardzo popularne założenie: igła wprowadzona w punkt spustowy mechanicznie rozluźnia i fizycznie „rozbija” sztywny guzek. Z czasem jednak nowoczesna diagnostyka obrazowa zaczęła weryfikować nasze gabinetowe przyzwyczajenia. Czy to, co czujemy pod palcami, faktycznie ma odzwierciedlenie w tkankach?

W leczeniu zespołu cieśni nadgarstka przez lata standardem pozostawała interwencja chirurgiczna (uwolnienie nerwu pośrodkowego). Nowoczesna fizjoterapia oparta na dowodach (Evidence-Based Medicine) rzuca jednak nowe światło na problem kompresji nerwów obwodowych.

Dlaczego pacjenci z bólem górnego odcinka piersiowego kręgosłupa często nie reagują na standardową terapię celowaną w plecy? Odpowiedź może kryć się w zupełnie innym miejscu. Poznaj przełomowe badanie dr. Ricardo Ortegi-Santiago – głównego autora publikacji i wykładowcy Akademii ATMIS.